បងកុំចាកចោលអូនអី………………. :’(
មនុស្សកើតរោគចិត្ត !
មនុស្សយើងបើថាក្លាយខ្លួនទៅជាជនបរាជ័យហើយមើលទៅឃើញស្អីក៏វាចេះតែរញ៉េរញ៉ៃ មិនត្រូវចិត្តសោះ។ ប៉ុន្មានថ្ងៃមុននៅសុខៗមិនចង់ បែរជាទៅលេងឆាតជាមួយមិត្តរបស់មិត្តខ្ញុំ ដល់លេងចុះលេងឡើង គេនិយាយថាឱ្យខ្ញុំដូច្នេះ ‹មនុស្សកើតរោគចិត្ត›។ យី ! ដល់ចឹងទៅបែបក្ដៅចុងច្រមុះដែរ !
លុះពេលដេកយប់ ក៏តាំងយកសម្ដីគេមកពិចារណា ចឹងទៅ ឃើញថាគេនិយាយបែបសមហេតុសមផលដែរ។ ព្រោះថាប៉ុន្មានខែហ្នឹងខ្ញុំហាក់ដូចជាមនុស្សមួយផ្សេង ធ្វើចរិតដូចកូនក្មេង រាងបែបឡប់ៗ ហេស ហេ ! សាលាក៏មិនចូលរៀន សៀវភៅក៏មិនខ្ចីអាន កិច្ចការគ្រូដាក់ឱ្យក៏មិនខ្ចីរវល់ជាមួយ ភារកិច្ចនៅកន្លែងធ្វើការក៏មិនសូវយកចិត្តទុកដាក់…….។
មើលទៅត្រូវសុំច្បាប់ប៉ុន្មានថ្ងៃទៅឱ្យគេឆក់ខ្សែភ្លើងនៅមន្ទីរពេទ្យព្រែកត្នោតហើយទើបបានមើលទៅ !
ហេស ហេ !!!
ធ្វើដូចម្ដេចទើបបាត់ត្អើក?
ប្រសិនបើលោកអ្នកត្អើកមិនព្រមបាត់សោះសូមសាកល្បងអនុវត្តដូចខាងក្រោម៖
- ដកដង្ហើមមួយៗ ហើយវែងៗ មួយសន្ទុះសិន
- ផឹកទឹក៩ (ប្រាំបួន) ក្អឹកជាប់ៗគ្នា មិនឱ្យលើស មិនឱ្យខ្វះ
ក្រោយពីអនុវត្តហើយ លោកអ្នកនឹងបាត់ត្អើកភ្លាមមួយរំពេច។
ប្រភពមកពីលោក សេង-វ៉ាន់ណារ៉ា
ប្រសិនបើលោកអ្នកមិនជឿរ៉េ សាកមើលសិនរ៉ូវ
ក្រុមខ្ញុំគឺអីចឹង !
កាលនៅជាទាហានផឹកស្រាពេលល្ងាចគឺជាទម្លាប់យ៉ាងសាមញ្ញទៅហើយ។ នាល្ងាចមួយនោះ…….នែរ ! ល្ងាចនេះអត់មានលុយទេវ៉ើយ ! បានស្អីផឹកទៅ ? អ្ហែងទៅខ្វល់ស្អី ! ផឹកស្រាសតែម្ដងទៅ។ មើល៎ អ្ហែងទៅរកត្រីរ៉ស់ពីរបីក្បាលមកគ្រាន់ក្លែម។ អាសម្លាញ់ខ្ញុំល្ងាចហ្នុងស៊យណាស់ រកបានត្រីរ៉ស់បានតែមួយក្បាលគត់។ ពួកយើងនាំគ្នាផឹកផ្ទាល់ដី គ្រាន់តែមានកន្ទេលកញ្ចាស់មួយទ្រាប់ពីក្រោមប៉ុណ្ណោះ។ ដល់ម៉ោង៩:០០យប់ក្រុមខ្ញុំស្រវឹងស្រាស ជោគតែម្ដង គាប់ជួនអស់ត្រីអាំងក៏អស់ តែនៅសល់ស្រា។ អាសម្លាញ់ខ្ញុំវាឱ្យយោបល់ថា ជញ្ជប់ក្បាលត្រីលេងៗសិនទៅទំរាំស្រាអស់ ! ថាហើយវាថែមទាំងហុចក្បាលត្រីចែកគ្នាជញ្ជប់ម្នាក់ម្ដងៗ រហូតដល់ម៉ោងដប់យប់ទើបអស់ស្រា។ ក្រុមខ្ញុំនៅដេកកន្លែងផឹកតែម្ដង ស្រវឹងឡើងដាច់សសៃខួរ លែងដឹងថាមូសខាំស្អីអស់ហើយ ដេកដូចងាប់អីចឹង។ លុះព្រឹកឡើង ! ម៉ែ ! ខ្ញុំស្រែកឡើងភ្លាត់មាត់ ហើយស្ទុះទៅទាត់អាសម្លាញ់ខ្ញុំមួយជើង។ អារំបល់យក៍ ! អ្ហែងមើលទៅ ! អ្ហែងយកស្អីមកឱ្យពួកអញជញ្ជប់ហ្អា៎ ? របស់ដែលយើងជញ្ជប់កាលពីយប់ម៉េញគឺសត្វគីង្គក់ទេ មិនមែនក្បាលត្រីឯណា៎ ! អាប៉ុន្មាននាក់ទៀតក៏ភ្ញាក់ដោយសារសម្លេងឡូឡារបស់ខ្ញុំ។ អាពីរនាក់ទៀតវាសួរថា អ្ហែងច្រឡំទេដឹង? មិនមែនគីង្គក់ហ្នឹងទេមើលទៅនោះ ! មិនមែនយ៉ាងម៉េច ! ខ្ញុំតប, ត្បិតអីអញចាំបានថា ក្បាលត្រីអញកាច់បោះឱ្យ អាពពាល តាំងពីមុនយើងចាប់ផ្ដើមផឹកម្លេះ ! ពួកយើងទាំងបួននាក់អស់សំណើច ហើយនាំគ្នាមើលទៅសត្វគីង្គក់នៅក្នុងចានឡើងកំប្រឹងៗ ព្រោះថាត្រូវយើងយកមកជញ្ជប់ឡើងស្ទីក។
ពិតប្រឌិតផ្សំ
ឆ្កួតបីយ៉ាង
ព្រលឹងបុរសបីនាក់ក្រោយពីបានស្លាប់ទៅក៏ត្រូវបានបញ្ជូនទៅឋាននរក។ បុរសទីមួយជាមនុស្សល្មោភស្រី បុរសទីពីរជាមនុស្សឆ្កួតនឹងស្រា ឯបុរសទីបីជាមនុស្សឆ្កួតនឹងបារី។ ក្រោយពីពិនិត្យសំណំឯកសាររួចមក លោកយមរាជបានសម្រេចដូចតទៅ ៖
បុរសទីមួយ ត្រូវយកទៅដាក់ក្នុងបន្ទប់មួយដែលមានសុទ្ធតែស្រីស្អាតៗ
បុរសទីពីរ ត្រូវយកទៅដាក់ក្នុងបន្ទប់មួយដែលមានសុទ្ធតែស្រាថ្លៃៗ
បុរសទីបី ត្រូវយកទៅដាក់ក្នុងបន្ទប់មួយដែលមានសុទ្ធតែប្រភេទបារីថ្លៃៗ
មួយរយឆ្នាំក្រោយមកបុរសទាំងបីត្រូវបានយកមកសួរចម្លើយ។ យមរាជក៏ផ្ដើមសំនួរ ‹យ៉ាងម៉េចហើយពួកឯងទាំងបី?› បុរសទីមួយឆ្លើយប្រាប់យមរាជថា ‹ឱលោកម្ចាស់……ជាតិក្រោយខ្ញុំលែងល្មោភស្រីទៀតហើយ……..› យមរាជក៏បន្លឺសម្ដី ‹យមបាល ! យកវាឱ្យទៅចាប់ជាតិទៅ›។ បុរសទីពីរ ‹ឱលោកម្ចាស់…..ជាតិក្រោយខ្ញុំលែងផឹកស្រាហើយ…….› យមរាជក៏បញ្ជាឱ្យយកទៅចាប់ជាតិថ្មី។ ដល់វេនបុរសទីបីគ្មាននិយាយអ្វីទាំងអស់គិតតែពីអង្គុយយំ ឃើញដូច្នោះយមរាជក៏សួរ ‹ម៉េច ? ឯងរាងចាល លែងជក់បារីទៀតហើយមែនទេ?› បុរសទីបីក៏តប ‹លោកម្ចាស់យកខ្ញុំទៅឃុំក្នុងបន្ទប់ចំនួនមួយរយឆ្នាំដែលមានបារីល្អៗ តែលោកម្ចាស់មិនដាក់ដែកកេះឬឈើគូសឱ្យខ្ញុំផង តើខ្ញុំជក់យ៉ាងម៉េចកើតទៅ?›។ យមរាជ៖ ‹អើមែន ! អញភ្លេចទៅ !› ៕
មិនចាំប្រភពរឿង
រាត្រីស្ងប់ស្ងាត់
ម៉ោង៩:០០យប់ទៅហើយខ្ញុំនៅអង្គុយបង្ហុយផ្សែងលើដំបូលផ្ទះដែលមានកៅអីផ្ដៅទ្រាប់ខ្នើយចាស់ក្អែលកាន់យ៉ាងក្រាស់ខ្មឹកពីក្រោម។ មួយដើមហើយមួយដើមទៀត ដូចជាមិនចង់ឈប់សោះ…។ តែចង្រៃអី អាអណ្ដាតខ្ញុំនេះមានមានជំងឺ ជក់ដូចជាមិនសូវឆ្ងាញ់មាត់ប៉ុន្មានទេ ! វាឈឺដោយសារតែខ្ញុំជក់ច្រើនពេក។ ចុះបើដឹងថាជក់ហើយឈឺអីចឹងខំជក់យករំបល់ស្អី? មិត្តអ្នកអានច្បាស់ជាមានសំនួរនេះក្នុងចិត្តហើយមែនទេ? បើដូច្នេះខ្ញុំនឹងសួរទៅវិញថា បើដឹងថាមានរូបមានទុក្ខហើយ មនុស្សខំបង្កើតឱ្យមានជីវិតមករករំបល់ស្អីដែរ? និយាយដល់ត្រឹមនេះ ហាក់ដូចជាខ្ញុំជាមនុស្សពាល បន្តិចហើយ តែមិនអីទេ ព្រោះថាខ្ញុំហ្នឹងវាពាលស្រាប់ទៅហើយ។ គិតថាអង្គុយជក់មើលព្រះច័ន្ទបញ្ចេញពន្លឺឱ្យវាអណ្ដែតអណ្ដូងដូចដូងអណ្ដែតទឹក ដឹងអី អាហ្វូងមូសវាមិនទុកឱ្យខ្ញុំបានស្រណុកឯណា វានាំគ្នាមករោមខាំខ្ញុំដូចឃ្មុំបែកសំបុកអីចឹង។ ក្ដៅខ្លាំងពេកលើកដៃទះផាំងៗលើសាច់ខ្លួនឯង ត្រូវពួកវាឬមិនត្រូវក៏មិនដឹងដែរព្រោះថាមើលមិនសូវឃើញ។ មកដល់ត្រឹមនេះស្រាប់តែគិតថា យីអញ ! ពួកវាគ្រាន់តែមករកចំណី ឬក៏គ្រាន់តែដើម្បីចិញ្ចឹមស៊ុតដែលនៅក្នុងពោះវាទុកបន្តពូជទេតើ ! ហេតុអីអញត្រូវសម្លាប់ពួកវា ! ហេស ហេស ! ឃើញទេ គំនិតខ្ញុំដូចមនុស្សដែលដើរសើចតាមចិញ្ចើមផ្លូវ ឬក៏អាចនិយាយបានថាដូចក្រុមមនុស្សនៅមន្ទីរពេទ្យព្រែកត្នោតអីចឹង។ ចុងក្រោយកម្មវិធីបណ្ដែតមនោសញ្ចេតនាក៏ត្រូវបានបញ្ជប់ត្រឹមហ្នឹង។ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តចុះមកក្រោមវិញ មើលកម្មវិធីទូរទស្សន៍ Cartoon Network ព្រោះថាដល់ម៉ោងរឿងអា Stupid Dog របស់ខ្ញុំហើយ៕
ការពិតខ្ញុំចង់សរសេរឱ្យច្រើនជាងនេះបន្តិចដែរ
តែនឹកថា កុំឱ្យមិត្តអ្នកអានជ្រិញនឹងការតម្អូញតម្អែរ
អីចឹងក៏បញ្ឈប់ត្រឹមហ្នឹងតែម្ដងទៅ។
ភ្លេចចំណងជើងបាត់ទៅហើយ !
យុវជនបីនាក់ទៅទស្សនកិច្ចនៅប្រទេសសិង្ហបូរី។ ពួកគេត្រូវស្នាក់នៅសណ្ឋាគារដែលមានកំពស់រហូតដល់ទៅ១០០ជាន់ បន្ទប់ស្នាក់នៅរបស់ពួកគេគឺស្ថិតនៅជាន់ទី១០០។ ថ្ងៃទីមួយពួកគេនាំគ្នាដើរលេងកំសាន្ដរហូតដល់ម៉ោង១១:០០យប់ទើបត្រឡប់មកវិញ។ គាប់ជួនយប់នោះជណ្ដើរយោង (Escalator) មិនដំណើរការ ដូច្នេះពួកគេត្រូវឡើងជណ្ដើរជើង។ ដើម្បីកុំឱ្យហត់ពួកគេក៏ស្រុះស្រួលគំនិតគ្នាថា ម្នាក់ត្រូវនិយាយរឿងកំប្លែងមួយតាមលេខរៀង។ ឡើងបាន៣០ជាន់ស្រាប់តែបុរស ‹ក› នឹកឃើញរឿងមួយ ហើយនិយាយថា អញមានរឿងមួយចង់ប្រាប់! ពីរនាក់ទៀតនិយាយថា ម៉េចមិននិយាយមក! គាត់ថា ចាំទៅដល់មុខបន្ទប់ចាំអញប្រាប់ រួចហើយពួកគេក៏ឡើងរហូតដល់ជាន់ទី ១០០។ ឆាប់និយាយរឿងអ្ហែងមក ! យុវជន ‹ខ› និង ‹គ› និយាយព្រមគ្នា។ អញភ្លេចសោរនៅកន្លែងទទួលភ្ញៀវបាត់ហើយ ! គេនិយាយហើយសើចធ្វើគ្រហ៊ាញ។ បុរស ‹ខ› និង ‹គ› ខឹងស្ទើរឆេះសក់ក្បាល។ ហើយពួកគេក៏នាំគ្នាចុះមកវិញ។ ចុះបាន៣០ជាន់ ស្រាប់តែបុរស ‹ខ› បន្លឺឡើង អញមានរឿងមួយចង់ប្រាប់ ! បុរស ‹ក› និង ‹គ› ក៏និយាយថា ម៉េចមិននិយាយមក! បុរស ‹ខ› និយាយថា ចាំដល់ក្រោមចាំអញប្រាប់។ លុះទៅដល់ក្រោម ‹ក› និង ‹គ› ក៏៎ស្រែកដាក់បុរស ‹ខ› ទាំងមួរម៉ៅ ឆាប់និយាយរឿងអ្ហែងមក ! បុរស ‹ខ› សើចហើយនិយាយថា កូនសោរបន្ទប់គឺនៅក្នុងហោប៉ៅរបស់អញទេ ! ‹ក› និង ‹គ› ក្ដៅឆេវ។ ហើយពួកគេក៏នាំគ្នាឡើងទៅលើវិញ។ ឡើងបាន៣០ជាន់បុរស ‹គ› និយាយថា អញមានរឿងមួយដែរចង់ប្រាប់ ! ‹ក› និង ‹ខ› ស្រែកថា មិនបាច់និយាយស្អីទេ ចាំដល់មុខបន្ទប់តែម្ដងទៅ ! លុះទៅដល់មុខបន្ទប់ បុរស ‹គ› និយាយថា ការពិតសណ្ឋាគារដែលយើងកំពុងឡើងមកនេះ មិនមែនជាសណ្ឋាគារដែលយើងស្នាក់នៅទេ ! សណ្ឋាគារដែលយើងស្នាក់នៅគឺនៅទល់មុខនេះឯង!
ទាំងបីនាក់ក៏សើចព្រមគ្នា ហាស៎ ហាស៎ ហាស៎ !!! ហេ ហេ ហេ !!! ហ៊ូ ហ៊ូ ហ៊ូ !!!
ចប់ទៅហោង
ប្រភពរឿងមកពីកញ្ញាវ៉ាន់-ណាវីកាលពី២ឆ្នាំមុនរឿងដើមជាភាសាអង់គ្លេស ខ្ញុំប្រែមកជាខ្មែរដូច្នេះក៏ឆ្លៀតថែមគ្រឿងខ្លះទៅខុសត្រូវសូមកុំប្រកាន់៕
វាចេះតែយ៉ាងម៉េចក្នុងខ្លួនហ្នឹង ?
ប៉ុន្មានសប្ដាហ៍មុននេះវាចេះតែរសាប់រសល់ក្នុងខ្លួន ឱ្យតែរំលងអាធ្រាតចេះតែភ្ញាក់ពីដំណេក ហើយបើថាបានភ្ញាក់អីចឹងហើយ ចង់ដេកលើគ្រែមកពីឋានព្រះឥន្ទ្រទៀតក៏វាដេកមិនលក់ដែរ។ ក្នុងក្បាលខ្ញុំហ្នឹងវាហាក់ដូចជាមាន មនុស្សពីរនាក់ជជែកពិភាក្សាគ្នាអីចឹង។ អាមួយវាឱ្យយោបល់អីចេះ អាមួយទៀតវាថាធ្វើអីចឹងមិនត្រូវទេ ធ្វើអីចេះវិញបានត្រូវ។ អស់ពីកិច្ចពិភាក្សារបស់អាពីរនាក់ហ្នឹង ក៏នឹកឃើញរឿងកំសត់ទុរគត៌អត់បានការ អីចេះមួយ អីចោះមួយ។ ចេះតែខំតាំងចិត្តថាមិនត្រូវគិតស្អីទេ គិតតែរឿងនៅចំពោះមុខបានហើយ ចាំបាច់គិតវែងឆ្ងាយដល់ឋានព្រះឥន្ទ្រធ្វើស្អី ! ទីបំផុតឥតប្រយោជន៍ដដែល។ ដល់ចឹងទៅ ទំរាំដេកលក់វិញត្រូវខាត អស់មួយម៉ោងឬពីរម៉ោង លុះព្រឹកឡើងតាំងទៅធ្វើការទាំងមួរម៉ៅ។
សំណាងដែរ ដែលពេទ្យនៅខេត្តខ្ញុំពូកែរ ចេះវិនិច្ឆ័យរោគខ្ញុំត្រូវ ហើយដាក់ថ្នាំចំៗតែម្ដង ធ្វើឱ្យដេក ដូចជាជ្រូក រួចភ្ញាក់ឡើងអារម្មណ៍ល្អធម្មតា កុំអីទាល់តែបញ្ជួនទៅព្រែកត្នោតឱ្យគេឆក់ខ្សែភ្លើងពីរបីឆាច់ បានបាត់មើលទៅ៕
ហេតុអី ???????????????????????
រាល់លើកឱ្យតែខ្ញុំលេងរ៉េម គេចាប់រូបភាពបានរហូត។ តែម្ដងនេះមិនមែនតែខ្ញុំរ៉េ គឺនៅមានដៃជើងខ្ញុំពីរនាក់ទៀត។ ព្រោះថាលើកនេះលេងជាក្រុម (Multiple player on LAN)
