យុវជនបីនាក់ទៅទស្សនកិច្ចនៅប្រទេសសិង្ហបូរី។ ពួកគេត្រូវស្នាក់នៅសណ្ឋាគារដែលមានកំពស់រហូតដល់ទៅ១០០ជាន់ បន្ទប់ស្នាក់នៅរបស់ពួកគេគឺស្ថិតនៅជាន់ទី១០០។ ថ្ងៃទីមួយពួកគេនាំគ្នាដើរលេងកំសាន្ដរហូតដល់ម៉ោង១១:០០យប់ទើបត្រឡប់មកវិញ។ គាប់ជួនយប់នោះជណ្ដើរយោង (Escalator) មិនដំណើរការ ដូច្នេះពួកគេត្រូវឡើងជណ្ដើរជើង។ ដើម្បីកុំឱ្យហត់ពួកគេក៏ស្រុះស្រួលគំនិតគ្នាថា ម្នាក់ត្រូវនិយាយរឿងកំប្លែងមួយតាមលេខរៀង។ ឡើងបាន៣០ជាន់ស្រាប់តែបុរស ‹ក› នឹកឃើញរឿងមួយ ហើយនិយាយថា អញមានរឿងមួយចង់ប្រាប់! ពីរនាក់ទៀតនិយាយថា ម៉េចមិននិយាយមក! គាត់ថា ចាំទៅដល់មុខបន្ទប់ចាំអញប្រាប់ រួចហើយពួកគេក៏ឡើងរហូតដល់ជាន់ទី ១០០។ ឆាប់និយាយរឿងអ្ហែងមក ! យុវជន ‹ខ› និង ‹គ› និយាយព្រមគ្នា។ អញភ្លេចសោរនៅកន្លែងទទួលភ្ញៀវបាត់ហើយ ! គេនិយាយហើយសើចធ្វើគ្រហ៊ាញ។ បុរស ‹ខ› និង ‹គ› ខឹងស្ទើរឆេះសក់ក្បាល។ ហើយពួកគេក៏នាំគ្នាចុះមកវិញ។ ចុះបាន៣០ជាន់ ស្រាប់តែបុរស ‹ខ› បន្លឺឡើង អញមានរឿងមួយចង់ប្រាប់ ! បុរស ‹ក› និង ‹គ› ក៏និយាយថា ម៉េចមិននិយាយមក! បុរស ‹ខ› និយាយថា ចាំដល់ក្រោមចាំអញប្រាប់។ លុះទៅដល់ក្រោម ‹ក› និង ‹គ› ក៏៎ស្រែកដាក់បុរស ‹ខ› ទាំងមួរម៉ៅ ឆាប់និយាយរឿងអ្ហែងមក ! បុរស ‹ខ› សើចហើយនិយាយថា កូនសោរបន្ទប់គឺនៅក្នុងហោប៉ៅរបស់អញទេ ! ‹ក› និង ‹គ› ក្ដៅឆេវ។ ហើយពួកគេក៏នាំគ្នាឡើងទៅលើវិញ។ ឡើងបាន៣០ជាន់បុរស ‹គ› និយាយថា អញមានរឿងមួយដែរចង់ប្រាប់ ! ‹ក› និង ‹ខ› ស្រែកថា មិនបាច់និយាយស្អីទេ ចាំដល់មុខបន្ទប់តែម្ដងទៅ ! លុះទៅដល់មុខបន្ទប់ បុរស ‹គ› និយាយថា ការពិតសណ្ឋាគារដែលយើងកំពុងឡើងមកនេះ មិនមែនជាសណ្ឋាគារដែលយើងស្នាក់នៅទេ ! សណ្ឋាគារដែលយើងស្នាក់នៅគឺនៅទល់មុខនេះឯង!
ទាំងបីនាក់ក៏សើចព្រមគ្នា ហាស៎ ហាស៎ ហាស៎ !!! ហេ ហេ ហេ !!! ហ៊ូ ហ៊ូ ហ៊ូ !!!
ចប់ទៅហោង
ប្រភពរឿងមកពីកញ្ញាវ៉ាន់-ណាវីកាលពី២ឆ្នាំមុនរឿងដើមជាភាសាអង់គ្លេស ខ្ញុំប្រែមកជាខ្មែរដូច្នេះក៏ឆ្លៀតថែមគ្រឿងខ្លះទៅខុសត្រូវសូមកុំប្រកាន់៕
