មានរឿងមួយដែលដក់ក្នុងអារម្មណ៍ខ្ញុំមិនអាចលុបបានរហូតមកទល់បច្ចុប្បន្ន។ កាលពីកុមារភាពម្ដាយខ្ញុំគាត់ដឹកដៃខ្ញុំចូលក្នុងផ្សារធំ(ផ្សារណាត់នៅបាត់ដំបង) អ្វីដែលធ្វើឱ្យភ្នែកខ្ញុំសម្លឹងមិនដាក់គឺបុរសម្នាក់ដែលស្ថិតក្នុងភាពពិការ ជើងគាត់ទាំងសងខាងគឺស្វិតទាំងអស់ រីឯដៃរបស់គាត់ក៏ដូចគ្នាតែ៦០%អាចប្រើការបាន។ គាត់អាចផ្លាស់ទីបានដោយមានកូនកៅអីតូចពីរសម្រាប់គាត់ច្រត់ហើយរំកិលខ្លួន នៅពីមុខគាត់មានផ្តឹលមួយធ្វើពីដឺរ៉ា សម្រាប់ឱ្យអ្នកដំណើរឆ្លងកាត់ដាក់ទានឱ្យគាត់។ គាត់អង្គុយនៅចំកណ្ដាលផ្លូវដើរត្រង់កន្លែងបំបែកក្នុងផ្សារដែលម្ខាងផ្លូវសម្រាប់លក់ម្ហូប និងម្ខាងផ្លូវសម្រាប់លក់សម្លៀកបំពាក់។ រាល់ពេលដែលខ្ញុំចូលផ្សារខ្ញុំតែងឃើញគាត់អង្គុយសុំនៅកន្លែងដដែល គិតទៅជិត២០ឆ្នាំហើយ។ អ្វីដែលខ្ញុំចម្លែកក្នុងចិត្តគឺគាត់អាចរស់បានដោយសារការដាក់ទានពីអ្នកដែលមានចិត្តអាណិតអាសូរដល់គាត់។ ខ្ញុំឆ្ងល់ណាស់ថាតើគាត់មានក្ដីសង្ឃឹមដូចជាមនុស្សដ៏ទៃដែរឬអត់? ព្រោះរាល់ថ្ងៃគាត់អាចត្រឹមតែរស់ដោយសារប្រាក់របស់សប្បុរសជនប៉ុណ្ណោះ។ ឬក៏គាត់មិនពេញចិត្តនឹងជីវិតគាត់ដែរតែគាត់គ្មានវិធីនឹងស្លាប់? តើជីវិតរបស់គាត់រាល់ថ្ងៃមានការរីករាយដែឬទេ?
គាត់មានជីវិតផ្ទុយស្រឡះពីខ្ញុំដែលខ្ញុំមានគ្រួសារដែលផ្ដល់ការទំនុកបម្រុងរហូតខ្ញុំបានរៀនចប់ចុងចប់ដើម ខ្ញុំមានកាយសម្បទាគ្រប់គ្រាន់ ខួរក្បាលមិនជាឆ្លាតប៉ុន្មានតែអាចចាត់ទុកថាមិនមែនខួរបង្កង រូបរាងមិនជាសង្ហារតែអាចចាត់ទុកថាកាលីបគួរសម មានចំណេះដឹងសមល្មមអាចប្រកបការងារទិញអង្ករច្រកឆ្នាំងបាន។ ចុះហេតុអ្វីក៏ខ្ញុំចេះតែខ្ជិលរស់? ឬក៏ខ្ញុំមិនទាន់ជួបនឹងសេចក្ដីស្លាប់នៅចំពោះមុខដែលអាចធ្វើឱ្យខ្ញុំញញើតខ្លាច ហើយប្ដូរចិត្តចង់រស់វិញ?
សង្ឃឹមថាថ្ងៃណាមួយប្ដូរចិត្តលែងចង់ងាប់វិញទៅចុះ! 
