វាចេះតែយ៉ាងម៉េចក្នុងខ្លួនហ្នឹង ?
ប៉ុន្មានសប្ដាហ៍មុននេះវាចេះតែរសាប់រសល់ក្នុងខ្លួន ឱ្យតែរំលងអាធ្រាតចេះតែភ្ញាក់ពីដំណេក ហើយបើថាបានភ្ញាក់អីចឹងហើយ ចង់ដេកលើគ្រែមកពីឋានព្រះឥន្ទ្រទៀតក៏វាដេកមិនលក់ដែរ។ ក្នុងក្បាលខ្ញុំហ្នឹងវាហាក់ដូចជាមាន មនុស្សពីរនាក់ជជែកពិភាក្សាគ្នាអីចឹង។ អាមួយវាឱ្យយោបល់អីចេះ អាមួយទៀតវាថាធ្វើអីចឹងមិនត្រូវទេ ធ្វើអីចេះវិញបានត្រូវ។ អស់ពីកិច្ចពិភាក្សារបស់អាពីរនាក់ហ្នឹង ក៏នឹកឃើញរឿងកំសត់ទុរគត៌អត់បានការ អីចេះមួយ អីចោះមួយ។ ចេះតែខំតាំងចិត្តថាមិនត្រូវគិតស្អីទេ គិតតែរឿងនៅចំពោះមុខបានហើយ ចាំបាច់គិតវែងឆ្ងាយដល់ឋានព្រះឥន្ទ្រធ្វើស្អី ! ទីបំផុតឥតប្រយោជន៍ដដែល។ ដល់ចឹងទៅ ទំរាំដេកលក់វិញត្រូវខាត អស់មួយម៉ោងឬពីរម៉ោង លុះព្រឹកឡើងតាំងទៅធ្វើការទាំងមួរម៉ៅ។
សំណាងដែរ ដែលពេទ្យនៅខេត្តខ្ញុំពូកែរ ចេះវិនិច្ឆ័យរោគខ្ញុំត្រូវ ហើយដាក់ថ្នាំចំៗតែម្ដង ធ្វើឱ្យដេក ដូចជាជ្រូក រួចភ្ញាក់ឡើងអារម្មណ៍ល្អធម្មតា កុំអីទាល់តែបញ្ជួនទៅព្រែកត្នោតឱ្យគេឆក់ខ្សែភ្លើងពីរបីឆាច់ បានបាត់មើលទៅ៕
ហេតុអី ???????????????????????
រាល់លើកឱ្យតែខ្ញុំលេងរ៉េម គេចាប់រូបភាពបានរហូត។ តែម្ដងនេះមិនមែនតែខ្ញុំរ៉េ គឺនៅមានដៃជើងខ្ញុំពីរនាក់ទៀត។ ព្រោះថាលើកនេះលេងជាក្រុម (Multiple player on LAN)
ដំណើរកំសាន្ដនារស្រុកកំចាយមារខេត្តព្រៃវែង
ខ្ញុំជិះម៉ូតូគេអីចឹងរ៉ូវ ឡូយរ៉េ?
ដំណើរកំសាន្ដនៅក្រុងព្រះសីហនុ
ទោះជាសប្បាយយ៉ាងណាក្ដី ត្រឡប់មកដល់ភ្នំពេញវិញ កើតទុក្ខដដែល !
ភ្លេចខ្លួន ត្រូវគេប្រមាញ់
រវល់តែជាប់ដៃ ក៏ត្រូវអ្នកប្រមាញ់រូបភាព ចាប់បានចំនួនពីររូបតែម្ដង។
ហួសចិត្តតែម្ដងខ្ញុំ !
